داستان روستای زنهای تنها

"پایپره" یعنی پایپاره، اسمش به شما هشدار میدهد که راه رسیدن به آن سخت است، از "دیشموک" شهر کوچکی در اطراف "دهدشت" در استان "کهکیلویه و بویراحمد" تا رودخانهای که در مسیر این روستاست، حدود 13 کیلومتر راه است. بیش از سه کیلومتر آن خاکی است، بعد باید از رودخانهای که بسته به فصل، حجم آبش کم و زیاد میشود گذشت، و بعد از آن، تازه یک پیادهروی و کوهپیمایی در مسیری بیش از یک کیلومتر لازم است تا به روستا برسید. مردم از غریبههایی که به روستا میآیند انتظارهای زیادی دارند؛ میگویند نان ندارند، آب ندارند، گاز ندارند و پول هم ندارند، منتظرند کسی بهشان کمک کند. پایپره یکی از فقیرترین روستاهای منطقه است، 35 خانوار در آن زندگی میکنند که میانگین جمعیت هر کدامشان 10 نفر است، مردم منطقه درخت گردو دارند، همینطور باغهای سیب و هلو در منطقه به خوبی ثمر میدهند، علاوه بر این عدهای از مردم گیاهان کوهی جمع میکنند، بیشتر خانوادهها هم چندتایی گوسفند دارند که به لطف ملینشدن زمینهای این منطقه از جنگلهای زاگرس، هنوز در میان درختان بلوط میچرند. تعداد مردانی که در روستا باقی ماندهاند، انگشتشمار است، اینجا بچهها زود ازدواج میکنند و پسرها زود از روستا میروند، بیشترشان میروند اهواز دنبال کار، در حالی که زنها از بچهها و گوسفندها و درختها مراقبت میکنند، برای آتش درستکردن شاخههای بلوط می برند و نان میپزند. روستا برق دارد، گاهی برای گرمکردن خانهها از بخاری برقی استفاده میکنند و بعضیشان هم آبگرمکن برقی دارند، در نتیجه قبضهای برقشان سنگین میشود و پرداختش عقب میافتد، همینطور زیرساخت رساندن آب لولهکشی به روستا وجود دارد، اما مردم میگویند توان پرداخت پ